ოდესმე თუ წოლილხართ ვინმესთან სექსის შემდეგ ნახევრად ჩაბნელებულ ოთახში?
იმიტომ, რომ ეს შეგრძნება რაღაც განსაკუთრებულია, ფანჯრიდან შემოსული სტაფილოსფერი შუქი სიგარეტის ბოლში რომ ირევა, შენთან ახლოს კი მხურვალე სხეულს გრძნობ, დებილივით გეღიმება და მის სურნელი გაბრუებს, სიგარეტის კვამლი კი ისეთ სასიამოვნობას განიჭებს გეგონება გენმოდიფიცირებულ მარიჰუანას ეწეოდე
ალბათ ბიჭების უმრავლესეობა ეხლა ამბობს კიიიიი
გოგოების უმრავლეობა კი ამბობს კიიიი
დანარჩენები კი… Feel sorry for you, you poor bastards : )

სწორედ ასეთ მომენტებში მაწუხებს ყველაზე ნათელი აზრები, გეგონება გალაქტიკური სიბრძნის წყარო ფართოდ იხსნება და პირდაპირ ჩემ თავში აფუძნებს რეგიონალურ ფილიალს

თუმცა ეს მერე იყო, მანამდე კი…

6საათით ადრე

გამწარებული ვარჩევდი ტანსაცმელს, დიდი მოდნიცა არ ვარ და არც ნარცი მაგრამ სარკის წინ საკმარისად ვიტრიალე…თან ვერავინ ვერ მხედავდა და მეკიდა, მაგარ ბიჭებს საერთოდ მაგარი გვკიდია რა გვეცმევა(მაგრამ რატომღაც სულ კარგად გვაცვია) მაგრამ ასეა საჭირო… რა ზმანი იქნები აქვს მნიშვნელობა

ამავე დროს გოგო ტარზანივით დახტოდა ერთი თაროდან მეორეზე, ერთი ოთახიდან მეორეში (მოგვიანებით მონაყოლიდან)

აშკარად ორივე ვემზადებით

კეტები-მაკიაჟი,

პერანგი-„იუბოჩკა“

სუნამო-ფეხსაცმელი

საფულის შემოწმება რო გატენილია-ჩანთის შემოწმება რომ თუ რამე 1 წლის მარაგი ქონდეს
მოკლედ, თან აი “იმ” სტადიაზე ვართ ურთიერთობის, უკვე საათობით გვილაპარაკია  FB-ზე, ვიმესიჯეთ, ნანახი გვყავს ერთმანეთი (მესამე შეხვედრაა) ასე რომ “პირველივე პაემანზე არც ნამდვილი ლედი და არც ნამდვილი ჯენტელმენი კონგოს ბაბუინებივით არ ჟიმაობენ” პრინციპი არ დაირღვევა. (სანამ გავაგრძელებდი 10 წუთი ბაბუინებზე ვფიქრობდი)

დიდი იმედები მქონდა, რომ საქმე ბენგ-ბენგ-ბენგითი ბენგამდე მივიდოდა, თუ არა და არაუშავს, ეგ გოგო საკმარისად მომწონს რომ ეგ მნიშვნელოვანი იყოს, მაგრამ არა მთავარი ამ ურთირთობაში, თუმცა ისე კარგი კი იქნებოდა, პრეზერვატივებს მაინც ჩავიგდებ და ჩემი ბინის გასაღებსაც… ჰმმმმ, მაშინ ჯობია სხვა ტრუსი ჩავიცვა და სხვა ქამარი გავიკეთო ამის გახსნაში დაიტანჯება…fuck მგონი ავნერვიულდი…კაი რა განერვიულებს შეჩემა, არც პირველია და არც მეოცე…

გოგო სარკის წინ იპირანჭება- ვნახოთ რა იქნება…
მანქანით ისე ვიარე ქალაქში, როგორც Speedy Гоншик-მა. ჩემი CD ადგილზეა. მიყვარს ეს შეგრძნება, როცა არ იცი რა იქნება, ბოლო შტრიხი, მანქანის სარკეში თმების გასწორება

ის- ტაქსში ზის და 220 ადამიანთან ერთდროულად მესიჯობს, ჩვენი მესამე შეხვედრა უკვე რეალით შოუს ემსგავსება მაგრამ მე ეგ ჯერ არ ვიცი და კიდევ კარგი, ჩემ შეუმჩნეველ ნერვიულობას უფრო გაამძაფრებოდა

კაფე

გამარჯობა-გამარჯობა;ღიმილი-ღიმილი- მას აცვია კაბა, ზედა და ვაფშე კაი ვიდზეა…
-ფანტასტიურად გამოიყურები- ღიმილი
-მადლობთ.. ისე შენც… ღიმილი

მან ზუსტად იცის რა მაცვია,რომელი ბრენდია ნამდვილი, რომელი კი არა, მის წარმოსახვაში უკვე დაშლილი ვარ და აწყობილი, მთელი ჩემი გარეგნობის თუ სამოსის სამგანზომილებიანი მოდელი აქვს გაანალიზებული. თუ კომპლიმენტი მითხრა ესეიგი ღირდა 20 (კაი 45) წუთი  ტანსაცმლის შერჩევისთვის დათმობა, ერთხელ ერთმა გამოცდილმა დეიდამ რომელიც Fucked the shit out of young me მითხრა, რომ თუ ქალი კომპლემენტს გეუბნება კაცებისგან განსხვავებით როგორც წესი იცის რაზე ლაპარაკობს

მოკლედ, იყო ღიმილები, მას ეცინებოდა, მე კი ვოცოდი, რომ ეს  ეგ კარგის ნიშანია

გასაკვირი ის არის, რომ ის მე მაცინებს, ნამდვილად კარგის ნიშანია
სულ სიცილიც არ შეიძლება, შემდეგ ვეკითხები და მიყვება თავისას, მართლა საინტერესოა, ისე უაზროდ თავს არ ვაქნევ, ასეთი მკერდის პატრონს წესით ასეთი ცხოვრება არ უნდა ქონდეს, როგორი? მაგალითად ის, რომ მოტოციკლეტს ატარებს, ან ის რომ ვუდი ალენს არის შენახვედრი და სურათიც ააქვს გადაღებული

მაგრამ ალბათ გაინტერესებთ როგორია არა? ესეიგი, ქერა თმები აქვს, მაგრამ ძალიან ღია არა, საშუალოდ, ,ღია წაბლისფერი თვალები, ფერმკრთალი, ოდნავ კურნოსა ცხვირი, წვეტიანი ნაკვთები, საკმაოდ მაღალია, მკერდი კი ალბათ 2ნახევარი ზომა, მაგრამ ფორმა..  ოოოო ფოოორმა… ყველაზე საინტერესო კი მიმიკები აქვს, ხანდახან ისე გამომხედავს, წამით ვჩუმდები, ოდნავ უცნაურია, არა უფრო ეგზოტიკური

ყველაზე იდიოტური კი ამ მდგომარეობაში ის არის, რომ  ეს ჩემს “BE COOL” რეპუტაცია-ლეგენდას არ ერგება, 10 დან 9 გოგო რომელსაც ვხვდები როგორც წესი დიდად არ მანაღვლებს, შესაბამისად წარმატების შანსიც მაღალია, წარუმატებლობის შემთხვევაში კი.. ეს ისევე მანაღვლებს, როგორც გატეხილი ლუდის ბოთლი, დასანანია კი მაგრამ…

მოკლედ, რაც არ უნდა ბაბნიკი იყოს კაცი, რაც არ უნდა მკიდია მასტი, მუდამ ხვდება ქალი, რომელიც აიძულებს ჭიანჭველებს ზურგზე ლამბადა იცეკვონ.. მაგრამ ეს ცუდი არ არის, იმიტომ  რომ თუ ეს ასე არ არის ესეიგი Game Over Brother, მე პირიქით ასეთი მახარებს, რომ ჯერ კიდევ არსებობენ ისეთები, რომლებიც ჩემში არათუ ძლიერ, ზოგადად ემოციებს იწვევენ და პროფესიონალური მინეტი არ არის ერთადერთი რაც მათქმევინებს WOW

დიალოგი მიედინება, შემდეგ სერიოზულ ამბებს მიყვება, მე ვუსმენ და ჩემ აზრს ვეუბნები, მას კი მოსწონს რო მე მივხდი რას გულისხმობდა, ცოტა ინტელეკტიც გავაშიშვლოთ და Wuala,  ის აშკარად მოხიბლულია.

და აი ის მომეტი როდესაც ყურები გიხურს და დრო პირველად ჩერდება, შენ ხარ Doc Brown და თვით Neo, იმიტომ რომ დროს ვაჩერებ… სწორედ მაშინ, როდესაც ვამჩნევ როგორ იკბინა ოდნავ ქვედა ტუჩზე…სექსუალურია… ის კი ამჩნევს, როგორ გამექცა მისი მკერდისკენ თვალი მაგრამ უცბად ავარიდე და ჭერს მივაშტერდი

ასეთ დროს მამაკაცი ისე უყურებს სივრცეს გეგონება იქ საინტერესო ფილმი გადის
მოკლედ ძალიან სასიამოვნო იყო, ორსაათნახევარი კაფეში საკმაოდ ბევრია,ჩემთვისაც კი

შემდეგ გამოვდივართ, სანამ მანქანამდე მივალ აქ იწყება ნამდვილი Slow Motion, 8 წამი იწელება უსასრულობად
და კითხვა, რა ვქნა? იდეაში ყველაფერი სწორად მიდის, მას მოვწონვარ და მეც მომწონს, ისე არა რომ მხოლოდ სექსი მინდოდეს არა, დიდი სიამოვნებით დილითაც ვიხილავდი ჩემს გვერდით, ხო არ დავაჩქარებ მოვლენებს? იქნებ კოცნით შემოვიფარგლო თუ არა? 3 პაემნის კანონი, ან დღეს ან შემდეგ სიცოცხლეშ… მოკლედ დილემა..

არ გაუშვა მომენტი VS გავაფუჭო ყველაფერი მომენტის არასწორი შერჩევით?

გარეთ ისევ თოვლს, რაც ამ ყველაფერს ფილმის კადრად აქცევს, ძალიან მომწონს როგორ ეცემა ფანტელები მის თმაზე, მინდა ვიცოდე მისი თმების სურნელი მაგრამ ეხლა ეს ძალიან ცუდად გამოჩნდება… ის პადრუჩკს მიკეთებს (FUCK YEAH!)… მისი სხეულის სითბო პირველად ვიგრძენი, ალბათ დებილობაა მაგრამ ვანსხვავებ ყველა ადამიანის სითბოს, ანაბეჭდივით არის ჩემთვის.

გზაში ჩემ მუსიკებს უსმენს, როგორ მახარებს როდესაც გოგო ამბობს „აუ რამაგარია, შენც მოგწონს?“ მუსიკას უწევ უფრო მაღლა, ის თავს აყოლებს, არც კი მეგონა ეს ჯგუფი რომ იცოდა…

შიგადაშიგ მისი მუხლებისკენ მეპარება თვალი, Fuck me რა სექსუალურია, როგორ მინდა.. არა stop ერექცია ეხლა არ გვინდა

ჩუმად ვართ მაგრამ awkward სიჩმე არა, პირიქით
და აი მივედით მის სახლთან, მე კარი გავუღე (like a sir) მივაცილე სადარბაზოს შესასვლელამდე
ის მობრუნდა, წიმ მიდგას, არც შორს არც ახლოს, თუმცა საკმაოდ ახლოს…
-ძალიან კარგი დრო გავატარე სემი და მიღიმის..
აი ისევ ის მომენტი, როდესაც მხარზე ორი მინი-შენ გამოცოცხლდება
ერთი მეუბნება- მიიდი აკოცე ნახე რა გოგოა, ეხლა არ დაზადნო თორე ვალაგებ ფრთებს და მივდივარ აქედან!
მეორე მეუბნება- ამჯერად მართალია ეგ შობელძაღლი, მიდი აკოცე რას აელოდები სირკვერცხივით!

და სწორედ ამ დროს მან დაარღვია ჟენევის კონვენციის ერთ-ერთი მუხლი… ტუჩი ოდნავ აილოკა…
ისე ვეტაკე როგორც მშიერი ალიგატორი ანტილოპას : )

სწორედ მაშინ ვიგრძენი რომ მას ცეცხლი ეკიდა, მისი შეკავებული სუნთქვა ეხლა გახშირდა, კისერში კოცნამ კი ისეთი  გამოიწვია… ის ვნებაში ჩაიძირა, თავს ვეღარ აკონტროლებდა.. ძირითადად ბოლო დროს, ვინმეს რო ვკოცნი თვალს არ ვხუჭავ, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც შუქი მანათებს თვალებში, მაგრამ ამ მომენტში… ან შუქი წავიდა ან დამეხუჭა..  შემდეგ კი თვალებში ჩავხედე, თვალებიდან ნაპერწლები გასდიოდა, ნეტა გენახათ როგორ მიყურებდა…
-არ გინდა სადმე წავიდეთ?- ჩუმად უჩურჩულე ყურზე
მან მაცდური ღიმილით თავი დამიქნია
დასტოინად კარი გაუღე (like a sir) და ნეეელა და დეეერსკად წავედი კარისკსენ, ჩავჯექი და გაუღიმე, თავშეკავებულმა, ოდნავი ღიმილით და კმაყოფილი სახით

ამ დროს კი ჩემში ეს ხდებოდა

ის დაიხარა და ყურზე მაკოცა, შემდეგ კი თავის კუთხეში მიიყუჟა, ეხლა ავარიაშიც რო მოვხდე ღირს ამად, თან როგორ ღირს, საშინლად ჟღერს მაგრამ წინ ინვალიდების კოლონამ რომ გადაიაროს მაინც არ შევჩერდებოდი
როგორც იქნა მივედით…მესამე სართულამდე ასვლა სადღაც 10 წუთ გვჭირდება იმიტომ რომ თავს ვერ ვიკავებთ…
ეს დედააფეთქებული კარი ხო ამ დროს არ იღება, რა უნდა ქნა? უნდა გაუღიმო გოგოს და წიხლებით შედგე სანამ არ გაიღება…
კოცნები კოცნები კოცნები… კიიდე კააი პრეზერვატივი ვიყიდე…
კარგი, შემოსავსლელს გავცდით,  და აქ ფიქრები აღარ არის, მხოლოდ მოგონებები.. მხოლოდ ველური ვნება… ის უკვე კვნესის, ყოველი ჩემი შეხებისას მას ჟრუანტელი უვლის, თვალების გახელაც კი უჭირს… მის სუნთქვას ყურზე ვგრზნობ მერე კი ყურზე მკოცნის და ენას უსვამს, და აი აქ ჩემი თვალებიც ვეღაც უძლებენ, მაგრამ არა!!! მე ვარ აქ ალფა, ხელებს უჭერ და ზემოთ ვწევ და მისი ფეხები ირგვლივ მეხვევა…

საძინებლის კარებს ვაღებ და ლოგინზე ვაწვენ.. შემდეგ კი დაუვიწყარი ხედი

შუქი ეცემა, ის წვეს, კაბა ოდნავ აწეული აქვს, საკმარისად, რომ მისი ტრუსის ზედა ნაწილი მოჩანდეს, მკერდი ოდნავ მოსჩანს ლიფის მიღმა  და მაცდურად მიყურებს, ვატყობ რომ მას ეს უნდა, მაგრამ ოდნავ ერიდება.. მე არ მერიდება : )

ფეხებიდან ვიწყებ…

Step 1 ნელ ნელა გახადო ყველაფერი რაც ფეხებს უფარავს check

ჭიპი, საყვარელი და რბილი, ოდნავ დაბერვა მიყვარს მანდ (Just Strange Habit) რაზეც სიცილი უტყდება და თვალებზე ხელს იფარებს კიდევ ერთი კოცნა და მმმმმმმ მომესმის ზემოდან… რა რბილი კანი აქვს, და კარი სურნელი ასდის… ენით ზემოთ მიუყვები სანამ მთებს შორის არ მივდივარ.
ის წამოდგა და თვითონ შეიხსნა, ლიფის გარეშე იმაზე კარგად გამიუყურებიან ვიდრე ჩემს ფანტაზიებში, ბევრად უფრო რბილი , ფაფუკი და გემრიელი… ის კვნესის მე კიდე მსიამოვნებს.

და აი ის უკვე მხოლოდ ტრუსშია შავი რაღაც უსასწაულეს ტრუსში, ჩემი პენისი ისევე ემზადება როგორც კინგ კონგი დინოზავრთან შეჯახების წინ

თან ზედა თავი ქვედა თავს ქვეცნობიერ ამხნევებს

“Come on BOY! Fuck like a Stud! MAKE US ALL PROUD!

მაგრამ რამდენად გამოცდილია ის? ჯერ ჯერობით მხოლოდ წევს და სიამოვნებისგან კრუსუნებს…

თუმცა, მისი სიამოვნება ისეთი სასიამოვნოა…

და აი ის წამოიწია, პერანგი გამხადა და კოცნით ჭიპამდე ჩაუყვა… ვაიმე…

ვნახოთ აბა ეს ძველი ფანდი თუ გაამართლებს…

ფეხზე დავდექი, ის ახლოს მოიწია, ზემოდან დავხედე “იმ” ღიმილით, მან კი ამომხედა “იმ” ღიმილით

1…2..3… Larry Flint, Hugh Jackman, Johnny Depp and all of you Gods of Sex, please Bless me with this Blowjob

ქამარი…
ღილი 1…
ღილი 2…
ღილი 3…
To be Continued…

მოკლედ, ჩემი სამსახურიც არაა ყველაზე ცუდი სამსახური მსოფლიოში, უბრალოდ მე არ მომწონს, მაღიზიანებს ხოლმე რაღაცეები, მაგალითად ჩემსა და ჩემს გვერდზე ოთახებში მდჯომი მუმიებისა და ზომბების ორგია, მაგალითად ერთი გოგო, რომელსაც Фანტომასას ვეძახი, არც მელოტია და არც ფრანგი, უბრალოდ იდეალური დამნაშავეა,  ნამდვილი ქართული Copy-Paste Generation, რამე რომ მოხდეს და ამოცნობისას 5 მსგავს ადამიანთან დააყენო, შერლოკიც კი დეპრესიაში ჩავარდებოდა  (ისე უყურეთ შერლოკის სერიალის ახალ UK ვერსიას)

მოკლედ, ზუსტად ისეთივე უნიკალურია როგორც ჩანგალი, თან კითხვები აქვს ისეთი რომ სურვილი მიჩნდება 2 ფანქარი ცხვირში ჩავიდო და მაგიდას დავახეთქო (ouch)

აი მაგალითად

-გიო როგორ დავამახსოვრო ვორდი ძველ ფორმატში?

-სეივ ეზ მიეცი და იქ აირჩიე (fuck off მზერა)

2 წუთის და ბევრი წკაპუნის შემდეგ

-სეივ ეზ რომ არააქვს?

20 წამიანი I wish you were dead now მზერის შემდეგ

-კარგად ნახე, ზემო მარცხენა კუთხეში

30 წამი და წკაპუნის შემდეგ

-არა ნამდილას არააქვს, იქნებ სხვა რამეში გეშლება მინდა, რომ დავიმახსოვრო მინდა

5 წამიანი i would pee on your corpse მზერის შემდეგ

-მოვიდე? ცოტას ვახანგძლუვებ წამოდგომის აგონიას

-აუ ხოო რა, კაი ბიჭი იქნები (stupid smile)

ზარმაცი არ ვარ და არც ისაა ძალიან შორს, მაგრამ ისეთი შეგრძნება მაქვს ხოლმე, რომ შაირიდან მორდორამდე მიწევს მისვლა

თან სულ ჭამს, აი სულ! გოგო რო ჭამს ისეთ რაღაცეებს როგორიცაა, ბანანი, ბაუნტი ან შოკოლადის დილდო, არის ამაში რაღაც სექსუალური, მაგრამ ამ შემთხვევაში არა,  ბაუნტის ისე ჭამს როგორც გოძZილა მეტროს ვაგონებს

ხანდახან ვბრაზდები, რომ ცხოვრების ამ ეტაპზე სწორედ აქ ვარ და არა სხვაგან, კიდევ ერთი დროებითი სამსაახური, მაგრამ ვხვდები რომ ასე ადამიანი იქცევა სინთეთიკურ სპერმატოზოიდად კორპორატიული ფალოსის სილიკონის კვერცხებში, რო ელოდებიან რო ორგაზმი იქნება და განთავისუფლდებიან მაგრამ, Bad news bro, condom is fuckin on. სწორედ ამიტომაც მოვაყოლე, ის არა რო უკმაყოფილო ვარ ყველაფრით, ან სამსახურია ცუდი, უბრალოდ ადამიანი რომელიც თავისი ცხოვრების უმეტეს ნაწილს ატარებს ოფისში და ამით კმაყოფილია, ჩემი აზრით არის… როგორ ვთქვა კორექტულად… გამოსირებული : )

აბა სასიამოვნოა? რომ საუკეთესო წლების 8-10 საათს ატარებ ხელფასისთვის რომელიც არც გყოფნის არაფრისთვის და რამოდენიმე წელიწადში დაახლოებით 20 წელიწადი დაგჭირდება, რომ ყველა კრედიტი დაფარო, როგორც კი მორჩები კი ახალი კრედიტი დაგჭირდება განვლილი წლებისას, მძიმე სამუშაოსგან გაცვეთილი ჯამრთელობის სამკურნალოდ.Life is more then that

შიგადაშიგ კი უყურებ ტელევიზორს, გაფერმკრთაბული ეკრანზე რო ზიან რიგში ფერკმრთალი თანამშრომელები და სინქრონულად შლიან ფურცლებს და სინქრონულად ურტყამენ ბეჭდებს და ფიქრობ What a fuckin looser, man მერე მიდიხარ ოფისში ჯდები და იმავეს აკეთებ, მაგრამ ეგ სულ სხვაა, ჩვენ ლურჯი კედლები გვაქ იმათ მწვანე, ჩვენ ყავის მოსადუღებელი გვაქვს იმათ კი ჩაის.

ცხოვრება კი იქ არის, ფანჯრებს მიღმა,   მთელი სამაროა რომელიც უფრო მეტ ადგილს იკავებს რაც A4 ფურცელი, დროც ყველას საკმარისი აქვს, ზუსტად იგივე დრო გვაქვს რაც მარკეზს, დავინჩის თუ ჰენდრიკს, მათ არ უცხოვრიათ რამოდენიმე სიცოხლსე ასეთი awesome რო გამხდარიყვნენ

უბრალოდ ეს არის სისტემა , ისეთივე სისტემა როგორც ერთ დროს მონობა ან ბატონობა, უბრალოდ ეხლა ტელევიზორში გაჩვენებენ რომ ეგ კარგია და უნდა გინდოდეს ეს და უნდა გიხაროდეს და შენც იღიმი და გიხარია

გაგიმეორებთ იმას რასაც საკუთარ თავს უმეორებ ხოლმე, გინდათ გითხრათ რა გვაკლია ცხოვრებაში?

თავგადასავლები!!!

იყავი ინდიანა ჯონსი, იყავი ლარა კროფტი, იყავი მარტი მაკფლაი, იყავის ის ვინც უნდა იყო სინამდვილეში და არა ის რადაც იქცევი ნელ ნელა,  ნუ იქნები ადამიანი რომელსაც უხარია 25% ბონუსი და უფრო შეღავათანი სადაზღვევო პაკეტი.

ყველაზე კარგი იცით რაარის თავგადასავალში? ფული არაფერ შუაში არ არი, ის სულაც არ გჭირდება

-კაი რა, როგორ არ ღირს ძვირი, მარტო ბილეთი იცი რა ღირს? სთქვა მან

რა ბილეთი? ეგ თავგადასავალი არ არის, ეგ არის დასვენება, ეგ არ არის ის რაც ადამიანს ჭირდება, ეგ ჭირდებათ გაზულუქებულ სასტუმროებისა და კაფე ბარების მეპატრონეებს, რომლებიც დასვენების ადგილებში აკეთებენ ბიზნესს და შენ გეუბნებიან შენ ეგ გინდა, შენ კიდე იღიმი და ამბობ “მე ეს მინდა”

წარმოიდგინეთ ფილმი სათაურით “Indiana Jones & 5 Star Hotel” ინდი ჩადის ეგვიპტის ერთ ერთ სასტუმროში სადაც მას ხვდება სამჯერადი კვება და დღეში 1 უფასო მასაჟი, მაგრამ უეცრად ის აღმოაჩენს რომ საუნაზე 25%იანი ფასდაკლების მაგივრად აქვს მხოლოდ 20%, მთელი 3 საათისა და სასტუმროს 4 შენობის შემოვლის შემდეგ ის ნახავს მენეჯერს და ბევრი ჩხუბის შემდეგ  და 3 ზარის შემდგომ კი დაიბრუნებს შეპირებულ 25% ფასდაკლებას! მაგრამ თავგადასავალი აქ მხოლოდ იწყება,   ვინაიდან საუნაში ის აღმოაჩენს გერმანელ ტურისტს, რომელიც არც მეტი არც ნაკლები გეოლოგია და ერთად ბევრ სურათს გადაიღებენ! მას ბევრი თავგადასავალი გადახდება! ის ხტება ბასეინში სულ ზემოდან და ქუდის გარეშე! ზაგარს იღებს ზეთის გარეშე და ერთხელ (hold on) ის საფრთხეში ჩაიგდებს სიცოცხლეს და ტაქსის მაგივრად იმგზრავრებს….ავტობუსით!!! ასევე იხილეთ

 Indiana Jones, in search of lost baggage in Heatrhow

Indiana Jones & Breakfast in Eiffel tower with considerable discount

და ჩემი საყვარელი

Indiana Jones & Herpis from Spain

სიმართლე კი ის არის, რომ შენი სხვადასხვა ადგილზე გადაღებული სურათები, ეიფელი იქნება თუ ათმეტრიანი ვაგინა (ისე ამას კი ვნახავდი) არავის არ ადარდებს, ვიცით, რომ სურათებს იმიტომ იღებ და/რომ ფეისბუქზე აშეარებ „უმაგრესი იყო“ „Paris my love” – და ა.შ ფაღარათი სტატუსებით,  რომ ყველამ გავიგოთ რომ შენ იქ იყავი და მაგარი ტიპი ხარ, შესაბამისად სხვაზე რაღაცით უკეთესი, რაღაცით წინ, აბა ეს თუ არა მხოლოდ საკუთარი თავი და უკან ყლინჯი ფონად რატო უნდა დადო?

თვითმფრინავის ბილეთი? მაგარია! გააქვს მატარებლის? მაგარია! გააქვს ახალი კეტები? მაგარია! არააქვს მნიშვნელობა რითი, უნდა უთხრა უარი გიდებს და აღმოაჩინო, უარი ტაქსის და კი ფეხით სიარულს.

“ხო მაგრამ კომფორტი? კაი ბომჟი ხომ არ ვარ ეგრე ვიარო, ან რატო როცა შემიძლია დავჯავშნო, გიდი და სასტუმრო. ეგ რაც ჩამოთვალე ტეხააავს, კაი რა გიჟი ხარ შეენ! და ა.შ კომენტარებს რაც შეეხება, სისტემის მსხვერპლი ვართ ბავშვობიდან, ისინი,  სქელზე სქელი ტრაკი რომ აქვთ და ფალოსის Cockის ელიტარულ ტერიტორიაზე ცხოვრობენ, თავისი მინიფალოსი შვილებით, ისინი ვერ გაიგებენ თავგაასავალს, იმიტომ რომ მათი 100000 ლარიანი კაბა-ჯინსები ისვრებიან, თავგადასავალი მხოლოდ იმისია, ვინც ვოცხალია, ისინი კი არ ცოცხლობენ, უბრალოდ ნეეელა კვდებიან და რახან მათ რაღაც არ მოსწონთ, ჩვენც გვინერგავენ, რომ ეგ ცუდია, რომ სავარძელი ჯობია ცხენს, მაგიდა ჯობია უდაბნოს და ჯაკუზი მღელვარე ოკეანეს. ჩვენც რას ვშებით? იმის მაგივრად რომ შუა თით ვანახოთ და პარაშუტით გადავეშვათ, თავს ვუქნევთ და იმისკენ მივიღვწვით რაც მათ ააქვთ, ბოლო კაპიკებს ვიღებთ იმისთვის, რომ მათ ცხოვრების შხეფებში ჭკუიდან გადავიდეთ. თითს უშვერენ იმას რაც მათ გააჩნიათ და გვეუბნებიან, ეგ, რაც მე მაქვს არის კარგი, შენ რაც გაქვს არის ცუდი, და ვისაც მოწონს ის რაც მე არ მომწონს არის ცუდი და დასაცინი, ვაღმერთებთ ბრენდებს და ჟეშტებს რაც მათ ააქვთ, მაშინ, როდესაც ჩვენ გვაქვს ის რაც მათ არასოდეს არ ექნებათ, ვამბობთ “ნეტა ეგ ნივთი მქონდეს, ნეთა ის ნივთი მქონდეს” როდესაც უნდა ვამბობდეთ “ნეტა ის გრძნობდეს რასაც მე ვგრძნობ ხოლმე როდესაც ცხოვრება ძარღვებში ისე დუღს რომ მეშინია არ ავფეთქდე, ნეტა მან იცოდეს რას ნიშნავს იყო ბედნიერი იმით რაც ხარ და არა იმით რაც გაქვს”, ჩვენ გვაქვს უფლება ვიყოთ თავისუფლები, გავცდეთ მშობლების მიერ ცარცით შემოხაზულ საზღვრებს და უბრალოდ წავიდეთ,ავირჩიოთ, ჩვენ არ გვაქვს იმპერიები რომლებსაც ვერ შეველევით და ქონება რომელიც დაცვას საჭურიებს, ჩვენ გვაქვს ჩვენი ცხოვრება რომელიც არის თავგადასავალის ისტორია და არა კორპორატიულ ფალოსებს და მათ offspring-ებს მახინჯი გემოვნების იმიტაცია.

უი ეს ეიფელის კოშკია შენს უკან ხო? კიდე კაი წინ დგახარ თორე ასეთი ლამაზი არ იქნებოდა, არა ბევრჯერ მაქ ნანახი სხვაგან, პროფესიონალურ სურათებზე და ტელევიზორში, მაგრამ შენი მახინჯი სახის ფონად რო ვხედავ ესთეთიურ სიამოვნებას მანიჭებს, ისეთ ძლიერს რომ აგური მინდა გირტყა თავში სანამ სუნთქვას არ შეწვეტ

მოკლედ, აირჩიე შაბათ კვირა, აიღე დასასვენებლად 1 კვირა ან მოიტყუე რომ კვდები, ჩაალაგე ტანსაცმელი და ცოტა ფული, მოტოციკლეტის ტარება ისწავლე, მოტოციკლეტი გაგატაებს ასობით კილომეტრს ძალიან იაფად (თან ისიამივბებ)  იყავი ჩეგევარა, აღმოაჩნე ხალხი, აღმოაჩინე რა ხდება შენს უბანსა და სოციალურ წრის მიღმა, გაუღიმე ხალხს და გაგიღიმებენ უკან, იარე ავტოსტოპით, იარე ფეხით ან ველოსიპედით, მთავარია არ გაჩერდე. ჩადი შენით ინდოეთში, აფრიკაში ან შენი ქალაქიდან 50 კილომეტრში

იყავი ინდიანა ჯონსი, დაიხურე შენი ქუდი, აირჩიე ჩანთა და წადი, დაათვალიერე ძველი მიტოვებული ადგილები, ეძებე რამე, ეძებე ოქროულობა, ეძებე ატლანტიდა, ეძებე მეფეების ოქროები ან დოქები (დოქებში ოქროა),არააქვს მნიშვნელობა, ეძებე რამე, იმიტომ რომ მისი ძებნისას, იმდენ რამეს აღმოაჩენ რომ უფრო ძვირფასი იქნება ვიდრე ის რასაც ეძებდი

თავგადასავლები კი არც ისე შორს არის, ზუსთად შენს კარს მიღმა.

So my friends, adventure awaits, just open the fuckin door

http://www.youtube.com/watch?v=5pNlMgH2p-Y

ჩემდა გასაოცად ოფისის კარი პირველმა მე შევაღე, სავარძელში ჩავსრიალდი, ხელები თავზე შემოვიწყვე, მანგუსტივით გავიზმორე, გავიღიმე და ჩემი ჩვეული ფრაზით დავიწყე სამუშაო დღე „როგორ ვერ ვიტან აქაურობას“

მაგრამ ჩემ სამსახურზე უფრო ვერ ვიტან ხალხს, რომლებსაც უყვართ თავისი სამსახური ( fuckin bastards, I hope they choke on their wedding day) ბევრმა თქვენთაგანმა ეხლა გაიფიქრა „ ამას შიგ ხო არააქ?! მე მიყვარს ჩემი სამსახური და შენ თუ ვერ იტან შენ სამსახურს it’s your fuckin problem you fuckin douche.

ATTENTION! მე არ მაქ საუბარი სამსახურზე რომელიც გულისხმობს შემოქმედებას, ის უნდა გიყვარდეს ისე ვერ გააკეთებ,  ასევე თუ ვინმეს სიცოცხლეს იცავ ან არჩენ (Nobel Shit)

მე ვგულისხმობ საოფისე-საბუთებნარევ-კოსტუმიან სამსახურებს, კორპორატიული говно обрабатывающая промышленность (yes რუსულიც ვიცი), დიახ,  ეკონომისტები. იურისტები, პიარშიკები, მენეჯერები და სხვა ამგვარი კოსტუმიანი freakshow, ჩვენმა ბოსმა, ლუციფერმა ყველა ერთდროულად რო დაგვაბრუნოს საიდანაც ამოვძვერით( downtown ჯოჯოხეთი) მსოფიო ბევრად უფრო კარგი ადგილი იქნებოდა.

მთელი დღე ბეჭდავ, იქექები საბუთებში და მენტალურად წარმოიდგენ როგორ ახჩობ შენ თანამშრომლებს, თავს აჭრი ბუღალტერს ან სკამიანად აგდებ ფანჯრიდან გვერდზე მდჯომს. თან ყველა ოფისში მგონი ერთი და იგივე ხალხი მუშაობს,  მუდამ არის ტიპი რომელსაც თავი სერიოზულად უჭირავს, გავიგეთ, რომ კომპლექსების ბუდე ხარ, საკუთარ თავს პატივს არ სცემ(cause you are a piece of shit) და დაყენებული ხმით და სახით გინდა ეს პატივისცემა სხვისგან ამოიღო, ან ბევრს გაჩმორებდნენ ბავშვობაში თანატოლები ან ты сучка недотраханная, მარა ჩვენ რა დავაშავეთ? 

მაგრამ დღეს განსაკუთრებით გავღიზიანდი, იმიტომ, რომ კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ გარშემორტყმნული ვარ იდიოტებით, აი ყველაფერი ერდროულად მოხდა, ზოგს შეეშალა ციფრები ხელშეკრულებაში, პრინტერმა (ან იდიტმა სტაჟორმა) დააკლო 1 გვერდი, თარიღი არასწორია,  შეცდომებია ნაბეჭდში და ა.შ

და არის უფროსი, ოოოო თავშიავარდნილი სირები, რომელიც ყველაზე უფრო არ გევასება მაგრამ მუდამ უნდა უღიმო და შენი ენის ზედაპირი მისი ტრაკის რელიეფს მოარგო, რას იზამ, ვერ იტან მაგრამ უნდა უსმინო, დაეთანხმო, წლების განმავლობაში ვაკეთებდი ჩანაწერებს როგორ უნდა მოკლა შენი უფროსი და უკვე 101 გზას მივაგენი, იმედია ამ წიგნს არავინ არასოდეს არ ნახავს, თორე სავარაუდოდ საგიჟეში ჩამსვამენ… ან იქნებ დავდო კიდეც ოდესმე, Sneak Peak, ერთ ერთი საშუალება იყო სტეპლერით მისი მოკვლა, წარმოგიდგენიათ რამდენი ჭრილობაა საჭირო ადამიანი სტეპლერით რომ მოკვდეს? ასევე, საბუთების გროვით მისი სიკვდილამდე ცემა,   ქიბორდის შნურით მოხრჩობა და საახალწლო პრეემის მაგივრად ოფისისთვის ნაჩუქარი ნაძვისხის ტრაკში გაკეთება სანამ ვარსკლავი პირიდან არ გამოუვა. და სხვა მრავალი იმავე სტილში…

ამ დროს კი ვდგავარ,  მეტყველების ღრუ ამბობს „დიახ“ მაგრამ ვფიქრობ yeah you dickhead, yeah keep looking at me you peace of shit, I banged your wife in my fantasies 4 times, nope it’s 5, yeah I am banging her right now you fuckin assdickheadsucker!

რათქმაუნდა ცხოვრება მუდამ იღებს გამოწვევას, შესაძლებელია, თუ არა რომ  დღემ უფრო ჩაი$ვას და უალა, თანამშრომელი ყავას მასხამს, არა არაუშავს ვეუბნები მე მას ღიმილით და ფიქრებით როგორ აუპატიურებენ მას 300 სპარტანელი,  ჯერარდ ბატლერი და დანარჩენი გეი აღლუმი კი არა,  აი 70იანების ვერსიაშო რომ ღიპიანი ტიპები

ასეთი გაღიზიანებული არ ვყოფილვარ მას შემდეგ რაც პირველად ბიჭოლა ვნახე, შემთხვევით გადავეყარე, გვერდით ჩამიარა, გაჩერება მომიწია, რომ ძალა მომეკრიბა და მთელი არსებით შემეძულა, იმ მომენტამდე არასოდეს არ მინახავს ქონითა და იღლიის თმით გამოტენილი პრეზერვატივი, გლეხის ბოტებში და მისი ბებერი ცოლის საცვლებში, მეთქი „aaah you piece of shit, now I have to know you exist”. disturbing სანახაობა იყო… (ციტირება სი ქეი ლუისის ერთ ერთი სთენდაფიდან)

მოკლედ, ასეთი დღის შემდეგ რა შეიძლება ნორმალურმა ადამიანმა ქნას? გაარდა ტერორისტული აქტისა რჩება ერთი გზა, სასმელი, სამშაბათ დღეს დალევა, მშვენიერი იდეაა.

ჩემ მეგობარს დავურეკე (ვთქვათ) ჯემს ფრანკოს

-რას შვები?

-რაავი შენ?

-წამო, თითო ჭიქა გადავკრათ, მამაკაცის სასქესო ორგანო ხასიათზე ვარ

-წამო მერე რა

თბილისის ერთ ერთ ბარში რამოდენიმე საათში მივედი, აი სვეცკი სახელები რო აქვთ ინგლისურ ენაზე გამოკრული ზემოთ და წვრიიილი შრიფტით ქართულად, რომლის სახელსაც მხოლოდ იმ შემთხვევაში დავასახელებ თუ გადამიხდიან, ან იმის სახელს ვიტყვი ვინც გადამიხდის.

ფრანკო, როგორც წესი იგვიანებდა და 1 ჭიკა ჯიმ ბიმი შევუკვეთე, გადავკარი, ბარმენს ვანიშნე გაემეორებინა, გაიმეორა, გადავკარი, მესამე ჭიქა კი ოდნავ შევაყოვნე და როდესაც ბარმენისთვის გული უნდა გადამეშალა, ის გაცუნცულდა თავის მეგობართან და ჭორაობა გაუბა. უჯიშო ბარმენი, ადამიანს რომელიმაც 2 ჭიქა ზედიზედ დალია, სათქმელი სავარაუდოდ ბევრი აქვს,  ფილმებს მაინც არ უყურებს? სუფთა კლასიკური სცენა იქნებოდა მაგრამ Ok fuck that, no tip for  you bitch.

რაღაც დროისა და კიდე 2 ჭიქის შემდეგ მივხდი, რომ მუსიკა უკვე ტვინს ღერძავდა და უფრო ღერძავდნენ ჩემს წინ ქაოტურად მოცეკვავე 5 მდედრი (ჟირაფი, მელია, ზღარბი, ტურა და ბეჰემოტი)ასეთ დროს მენტალურად სულ ვთიშავ მუსიკას და backფონად ტრიბალურ ბარაბნებსა და შეძახილებს უშვებ, უკეთესი თუ არა ბევრად entertaining სანახაობა ხდება, ღრმა ამოსუნთქვით ყინულიან სასმელს ვწრუპავ (ნამეტანი ბევრი ყინულია) და ოდნავ მოშორებით მოცეკვავე თეთრმაიკიანი გოგოს მკერდს ვიზუალურად ვაანალიზებ, თუმცა რა მკერდი რასაც ქვია ძუძებია, პარალელურად ვცდილობ სახისკენ თვალი არ გამეპაროს, რომ ჩემ ფანტაზიაში წარმოსახული ანგელოზის სახე არ შთანთქოს იმ მოზვერმა რომელიც ის სინამდვილეშია. სანამ მენტალურ მასტურბაციამდე გადავედი ,როგორც იქნა ის მოვიდა.

-სად ხარ შეჩემა, ცოტაც და ბარმენს გულს გადავუშლიდი (bitch)

-რავიცი სემი (ერთმა მკითხველმა შემარქვა ასე და იყოს, ჯეკს ჯობია (მგონია, რომ შენი დედაც უნდა მოყვეს) და სამურაი გრძელია), ჩემმა შეყვარებულმა (ასე არ ეძახის მაგრამ,რამე იდეინი სახელის მოფიქრება დამეზარა) ტვინი წაიღო რა, აი დღეს მაგალითად… და ასე ლამაზად ჩემი ვერბალური ნიაგარას მაგივრად გაღიმებული ზიგმუნდის როლში აღმოვჩნდი. რჩევები მივეცი, აი ისეთი ძაან რომ არ ერევი მის პირადში, მაგრამ ღიად აფიქსირებ მხარდაჭერას და რომ ის მართალია. მსგავს შემთხვევებში მთავარია დაიცვა ბალანსი ჭკუისდამრიგებლობაში(ტ$ვნაში) რომ არ გადაიზარდოს, თორე უკურეაქცია (დაა აგრესიაც) გარდაუვალია.

-ბიჭო, და შენ რა მოგივიდა, მოტ&ნული ხმა გქონდა რომ დამირეკე, იკითხა მან გულწრფელი ინტერესით, მაგრამ მისტერ ჯიმიმ უკვე მოასწრო კარდიოსისტემის გავლით ტვინის მონახულება, მოეფერა დაამშვიდა და ჩემ სახეზე ღიმილის ბანერიც აენთო, ის კი არა რო დავთვერი ან „მალალიტრაშკა“ ვარ, არა, უბრალოდ უკვე მოვდუნდი, გადავერთე, ჩემს პრობლემებს  კი მობეზრდათ ცდა და დასაძინებლად წავიდნენ, რომ ხვალიდან უფრო ჯანზე და ენერგიაზე დაგლიჯონ ჩემი ნერვები.

-დაიკიდე, ფრენკი, ჯობია ნახე იმ თეთრმაიკიანს რა მაგარი ძუძუები აქ. ისიც არწივის მზერას ესვრის, 4ადამიანს შორის აძვრენს და bullseye, იიფ კი, მაგრამ სახე აქ თუ ბაბუინის ტრაკი?

-ხო მაგრამ, შეეცადე არ შეხედო და რამე სხვა წარმოიდგინე, ისიც რჩევას ითვალისწინებს, უყურებს. კიიი  (not bad face) მიყვარს ხოლმე ის 2 წუთიანი მიშტერებები, ისეთი შეგრძნება გაქვს ვითომ ეს გოგო იმდენჯერ გყავდა და იმდენნაირად გყავდა, რომ მასთან სექსი მოგბეზრდა, შემდეგ აუხსენი,  რომ პრობლემა შენშია  და არა მასში, რომ ის უკეთეს იმსახურებდა და დაშორდი, ამის მერე კი გავიდა 10 წელი და აჰა შეხვდით, მან ვერ გიცნო შენ კი იხსენებ და გისწორდება

შემდეგი საათი შედგებოდა ინფორმაციის გაცვლა გამოცვლით, ღადაობებით და ტეკილების გადაკვრით, სადღეგრძელოებით არა, ზეტრადიციულთათვის კი, არამგონია ჩვენი წინაპრები ტეკილათი ლოცავდნენ ერთმანეთს (თუმცა it would be awesome) სამაგიეროდ ვამბობდით რაც გვიყვარდა და ვსვავდით, მაგალითად

-ზუზუები (თეპ)

-ბერლინი (თეპ)

-Star Wars (თეპ)

-Rolling Stones (თეპ)

ნასვამები მაგრამ არაგალეშილები გამოვბოდიალდით გარეთ (ხო ნასვამები მანქანაზე არ ვჯდებით, ჯარიმა თორეეე…) ის ტაქსით წავიდა, მე კი მხოლოდ მაშინ შევნიშნე, რომ თოვლდა.

მთავარ გზას გადავუხვიე, ძველ გზას გაvუყევი საიდანაც ადრე სკოლაში დავდიოდი, ისე სიბნელეში თეთრი ფანტელები რომ ცვივა ლამაზია, ოდნავ გცივა მაგრამ არ გაწუხებს, გსიამოვნებს, ჰაერიც სხვანაირი ხდება, ქალაქიც, ალბათ შენც.

ფიქრები ალბათ ფანტელებში ამერია და გამახსენდა ერთი გოგო, რომელიც დიდი ხნის წინ ძალიან მოწმონდა, შეიძლება მიყვარდა, შეუძლებელია იცოდე რა არის სიყვარული როდესაც ასე პატარა ხარ, ან შეიძლება პირიქით, მხოლოდ მაშინ იცი. ფაქტია, რომ პატარა ვიყავი და კეთილი, სამყარო კი შემოიფარგლებოდა წარმოსახვით, ჩემ წარმოსახვას კი საზღვრები არ ქონდა. მოკლედ, მე მორცხვი ვიყავი ის კი ყველაზე ლამაზი გოგონა მთელ მსოფლიოში. მესამე სართულზე ცხოვრობდა, დიდი ფანჯარა, თეთრი გამჭირვალე ფარდები, ბიჭები ეზოში რომ ვიდექით, მუდამ მეპარებოდა თვალი ზემოთ, ფანჯარასთან ხომ არ იდგა, ნინი, მგონი მას ერქვა ნინი.

განსაკუთრებით მიყვარდა, როდესაც თოვლდა, იმიტომ, რომ ის არცერთ თოვლის ცვენას არ ტოვებდა, ვიცოდი, რომ თუ თოვლის ერთი ფიფქი მაინც ჩამოვარდებოდა, ის უთუოდ ფანჯარასთან იქნებოდა, მოპირდაპირე ავტოსადგომის სახურავზე ვძვრებოდი და კიდეზე ვჯდებოდი, მაშინ ეზოში განათება არ იყო და შესაბამისად ალბათ ვერც მხედავდა. ის მუდამ ფანჯრის რაფაზე ჯდებოდა და ფანტელებს უღიმოდა, უზომოდ ბედნიერი, მარტო იმიტომ, რომ თოვლდა, მე კი უზომოდ ბედნიერი იმიტომ რომ ის ბედნიერი იყო, ვუყურებდი და ვფიქრობდი, რომ ერთ დღეს ცოლად მოვიყვანდი და ფანჯრის წინ თოვლის მანქანას დაუდგამდი,რომ ყოველ დღე თოვლი ყოფილიყო,  ემოციები, ისინი კარგად მახსოვს მაგრამ ვერ ვგრძნობ, ალბათ იმ სახურავზე, ბავშვობასთან ერთად დარჩნენ.

ფიქრებმა ისე გამიტაცა, რომ ვერც შევამჩნიე როგორ მივუახლოვდი სახლს, რამდენი წელი გავიდა, ან რატომ გაამხსენდა, არც მახსოვს შემდგომ რატომ არ გავიცანი, ან როდის ავიხედე მისი ფანჯრისკენ ბოლოს, იქნებ მოვძებნო, გავიცნო, მოუყვე ეს ყველაფერი,იქნებ ისიც მიყურებდა მე, მაგრამ არა, მგონი არ ღირს, იმიტომ რომ მე აღარ ვარ ის ბიჭი და არც ის არ იქნება ის გოგო, ორივე ჯობია დარჩნენ წარსულში, იმ თოვლიან საღამოს.

ეხლა ბევრი იფიქრებს WTF მაგრამ, იმდენი ცუდი და გაფუჭებულია ირგვლივ, რომ თუ რამე კარგი რჩება ნახე ან გაგახსენდა, ალბათ ჯობია გაუზიარო, თუნდაც ეს უადგილო იყოს

დილით სამსახურში ხშირად მაგვიანდება, ხშირად იმიტომ რომ მაღვიძარა არ რეკავს (მას შემდეგ რაც  გაფაჩუნებისთანავე შტეფსელიდან ვაძრობ) ისე ყოველ დილით ორი შეგრძნებით ვიღვიძებ (თუ არ ჩავთვლით Auto-ერექციას)

პირველი, საკუთარი თავით აღფრთოვანება, ნეტა ცხოვრებაში მქონდეს ისეთი რეფლექსები როგორც დილით,აი მართლა ვგრძნობ როდესაც ნაწილდება ვიბრაცია მაღვიძარას დინამიკის ზედაპირზე და როგორც კი ბგერის პირველი ტალღა მასში გაივლის  თვალების გახელის გარეშე ვახერხებ სივრცეში ორიენტირებას, ხელი ისე სწრაფად ამოდის საბნიდან, რომ გესმის როგორ ჭრის ის ჰაერს , რაც დაახლოებით სამურაის ხმლის მოქნვის ხმას წააგავს (Refference to Samurai was unintentional) შედეგად კი, მაღვიძარას მანამ ვრთავ სანამ პირველი ბგერა დასრულდება და ისევ ძილს ვაგრძელებ. ეს ყველაფერი კი ხდება დაახლოებით წამის მეათედში და ეს არ არის figure of speech ყველაფერი ზუსტად წამის მეათედში ხდება. მეორე კი არის ინსტინქტების დაგმობა, იმიტომ , რომ ამაზ გაუაზრებლად ვაკეთებ, 30 წუთის ძილის ხამი ვარ და ნერვები მეშლება, კბილების ხეხვის დროს კი სარკის წინ საკუთარ თავს ვეჩხუბები რომ ასე აღარ უნდა მოიქცეს!
                                                              Somebody said Instinct?

მოკლედ, აი მაგვიანდება სამსახურში, ვერც გაპარსვას ვასწრებ, ვერც ნორმალურად ჩაცმას და შედეგად ვგავარ ზომბის რომეროს იაფფასიანი ფილმიდან, რომელიც ცოლმა სახლიდან გამოაგდო. ვქოქავ მანქანას და გზაზე გამოხვევისთანავე მახსენდება როგორ ვერ ვიტან თბილისის გზებს. ამისთვის კი დაახლოებით 150 ათასი მიზეზი მაქვს მაგრამ გეტყვით ძირითადებს.  შტაბეჭდილება არ დაგრჩეთ რომ გაღიზიანებული ვამბობდე ამ ყველაფერს (ნუ შეიძლება ოდნავ) უფრო ირონიით და გულისტკივილით.

1. გზები

დადიხარ, არა უფრო დახტიხარ ამ გზებზე და ისეთი შეგრძნება გაქვს ვითომ სავარძელი Doggy style-ით გხმარობს, მართლა მიკვირს ხოლმე და ვფიქრობ, რა იყო პარკენსონით დაავადებული ჭკუასუსტი ბავშვები აგებდნენ ამ გზებს? ან ეს მრგვალი ამოთხრილები საიდან ჩნდება? ისე დიდი ხანია თეორია მაქვს, რომ ქალაქში მუტანტი პროჭი თხუნელები გაჩნდნენ, მაინცდამაინც იქ თხრიან და ისე, რომ ვერ დაინახო და მანქანას 50-50 ლარიანი ზარალი მიაყენო ხოლმე, თვითონ კი შორიდან იყურებიან და ბოროტად კისკისებენ, fuckin assholes.  2. სხვა მანქანები

აქ არის რამოდენიმე კასტა

ა. ახალგაზრდობა.

ანუ ის კატეგორია რომლის მამიკო-დედიკოებმა იფიქრეს რომ მათი შვილები საკმარისად დუშბეგები არი არიან (Douchebag: Someone who has surpassed the levels of jerk and asshole, however not yet reached fucker or motherfucker) და ახალი მანქანები სწორედ ის არის რაც მათ ჭირდებათ, რომ თავის თავზე წარმოდგენამ ახალ სიმაღლეებს მიაღწიოს. ამ ტიპის დუშბეგები იყოფიან ორ ჯგუფად

ა.ა ბიჭები

გაავიგეთ, რომ თქვენი ძრავების მოცულობა პირდაპირპროპორციულია თქვენს კომპლექსებთან, ძრავის ღმუილი და მანქანის პოტენციალის გამოცდა ალბათ მამაკაცთა უმრავლებოსა უყვარს, მაგრამ ამისთვის არის ადგილები, ავტობანი ან ტრეკი, ჯანდაბას ცარიელი გზა მაინც და არა აბაშიძის ვიწრო გზები,  ვერა-სოლოლაკის ქუჩები, საბურთალოს გადატვირთული ადგილები და დარწმუნებით არა ჩემი ქუჩა დილის 3 საათზე, სურვილი მიჩნდება დროის მანქანა მქონდეს, წარსულში დავბრუნდე და მისი პირველი წინაპარი დავკოდო, რომ ასეთი სიროკები ჯიშიანად ავგავო ასფალტსა ზედა.

ა.ბ პატარა გოგოები

პატარა(დიდებიც) გოგოები დიდ (ასევე პატარა )მანქანებზე,  არ იფიქროთ, რომ რამე საწინააღმდეგო მაქვს კაი გოგოს მიმართ, რომელიც კარგ მანქანაზე ზის,არა, მე წინააღმდეგი ვარ ტარების უცოდინარი გატუტუცებული აბეზიანკების,  რომელის წარმომადგენელი ბეტეერით დაქრის გადაჭარბებული სიჩქარით, რის დროსაც ცალი ხელით მესიჯობს მეორე ხელით კი სიგარეტს წოვს (პროფესიონალური ჩვევა), რამე ყ#ეობას როგორც კი გიზამს გიწივის და მობილურში ვიღაც ორგანგუტანგს ურეკავს, რომელიც შემდეგ სავარაუდოდ რამეს ჩაგარტყამს. (ისე შემეძლო ზემოთ დამეწერა “ყლეობა” მაგრამ არ ვქენი, შემდეგშიც ეგრე ვიზავ, უბრალოდ შეიძლება ბავშვები კითხულობენ, ბილწისტყვაობა კი არ აკლია ინტერნეტს და ამის შემხედვარე სულ არ გამოყლევდნენ,მარაზმია მეთაბხმებით ხო? ეგრეა და მიტო)

ბ. დომინანტი დუშბეგები

დუშბეგები დუშბეგთა შორის, აი ეს ის ხალხი რო არ ემორჩილებიან საგზაო წესით და ყველაზე გამაღიზიანებელი, დიდი საცობს „პროტივზე“ გვერდს რომ აუვლიან და თავში დგებიან, ამ დროს ყველას ერთი ადგება პირზე                                                                          YOU MOTHERFUCKER!!!

საქმე იმაშია, რომ უხარიათ, Fuck Yeah სახით, რომ ჩაგივლიან,  მაგრამ ამ დროს რიგში მდგომი ყველა მძღოლი თუ უბრალო მოხალისე მათ დედებთან სასიამოვნო საღამოს გაატარებაზე ფიქრობენ, ან ღიად აფიქსირებენ ამ სურვილს, ზოგს კი მისი შვილების გაცნობის სურვილიც უჩნდებათ. მაგრამ ყველაზე საწყენი ის არის, რომ ეს მათ იციან და არ ადარდებთ, მათ ოჯახებსა თუ წინაპრებზე მასობრივი სქესობრივი ძალადობის გაცნობიერებას ისევე იტანენ, როგორც პორნოვარსკლავები ორგიას.

გ. გზის ბოლო ბოსები, ავტობუსებ-მარშრუტკები რომლებიც დაგლეწავენ მაგრამ არ გაგატარებენ, ალბათ მათი ღირსების კოდექსს ეწინააღმდეგება.

მოკლედ, სწორედ ასეთი დუშბეგები გვიშვლიან ხელს ჩვენ, არადუშბეგ მოსახლეობას. ბიჭებს რომლებსაც მანქანა ჭირდებად გადასაადგილებლად, სკოლის წინ არ გაზაობენ, უფრო ნაკლები ფასის მანქანებს არ იკლებენ სიგნალით. გოგოები რომლებსაც ყავთ მანქანები, დიდი თუ პატარა , ტარებას სწავლობენ და ცდილობენ სიჩქარეს არ გადააჭარბონ, ან ხალხი რომელიც არღვევს საგზაო წესებს, იმიტომ რომ აგვიანდება რამე მნიშვნელოვანზე (საავადმყოფოში, შვილთან etc) და არა სახინკლეში.

3. საცობები

ეს თემა განსაკუთრებით გტკივა  როდესაც გაგვიანდება, საგზაო მოძრაობა კი კომპიუტერულ თამაშს ემსგავსება რომელიც ჭედავს,  ოდნავ წინ-გაჩერდი, დგახარ დგახარ, ოდნავ წინ-გაჩერდი. ამ დროს კი, როგორც კარგად აღზრდილი ადამიანი ასიგნალებ და გაღიზიანებულ მზერებს აფრქვევ, იმიტომ რომ პირდაპირ რომ შეაგინო შეიძლება ვინმემ გცემოს.  მოკლედ ზიხარ ამ ბოღმის ბუკეტში და რას შვები? ირგვლივ იხედები და ირჩევ ვინმეს, რომ გძულდეს და ვერ იტანდე, რათქმაუნდა არაფერი არ დაუშავებია მაგრამ ვინმე ხო უნდა დაადანაშაულო, არამგონია ვინმე იჯდეს საცობში და ფიქრდობდეს „აი ის მოქალაქე ალბათ პატიოსანი ადამიანი არის რომელიც ოჯახს პატიოსანი შრომით არჩენს, იმედია სასიამოვნო დღე ექნება“ არა, ფიქრობ „ეს ნაბიჭვარი ნახე სად მიძვრება, რას მიყურებ შე ნუტელა, უეჭველი განდონია ვიღაც და ალბათ ღამღამობით ლეკვებს და კნუტებს გუდავს ბალიშით“

და ბოლოს, უყურადღებოდ ვერ დავტოვებ ფეხით მოსიარულეებს, რომლებიც მიწიქვეშა გადასასვლელებზე, გადასასვლელიდან 10 მეტრში და წითელზე მოდელების გრაციით მიიზლაზნებიან. ამგვარი ხალხი მუდამ მაღიზიანებენ და შესაბამისად ჩემხელთარსებულ იარაღს ბოლომდე ვიყენებ, ბოროტად უსიგნალებ, შედეგად კი ისეთი გაკვირვებულები მიყურებენ,ვიტომ სავალ ნაწილზე წყალქვეშა გემით შევარდი,  მინდა უთხრ ხოლმე, რომ დიახ თქვენ შეურაცხოფას გაყენებენ და თქვენ ამას იმსახურებთ. კარგი, Badass motherucker-ი ხარ და გადასასვლელზე არ გადადიხარ, ეს მხოლოდ ბანძებისთვისაა, მაგრამ შე იმბეცილო, როდესაც ხედავ რომ მოვდივარ, რატომ გადარბიხარ მაინცდამაინც მაშინ? სულ მგონია, რომ ცდილობენ განტოლების ამოხსნას “გადაასწრებს თუ არა ქვეითად მოსიარულე მომავალ მანქანას, თუ მანქანის სიჩქარე არის  60 კმ , ქვეითი მოსიარულე კი იდიოტია”   და ეს ხდება ყოველი გამოსვლისას, ეს უკვე აღარ არის საგზაო მოძრაობა, ეს არის ეპიკური მაღალბიუჯეტიანი ბრძოლა გადარჩენისთვის. ბოლოს გასაჩერებელს ვერ პოულობ და მანქანას შენ სახლთან ახლოს  ან საერთოდ ქალაქგარედ აჩერებ. მანქანას უყურებ და  გგონია, რინ გავს ამას შენ კი გავხარ ამას შედიხარ ოფისში, დაღლილი შენ სკამში ჩასრიალდები, უფროსი ჯერ არ მოსულა, ასე რომ ამჯერად ისევ გადარჩი, სიგარეტს უკიდებ, ფინჯან ყავას ისე ისხავ, როგორც პაპაი ისპანახის ქილას  და ფიქრობ Fuck that shit, ხვალ ტაქსით წამოვალ.

მაგრამ მერე ხდება უცნაურობა, გადის რაღაც დრო და გიჩნდება სურვილი, რომ საჭეს  და გზას დაუბრუნდე, ხვდები, რომ ამ სიგიჟემ შენც გაგაგიჟა, რომ ეს აურზაური უკვე მაზოხისტურ სიამოვნებას განიჭებს, არის ამაში რაღაც ავადმყოფური კი, მაგრამ ფაქტია, ასე რომ არ იყოს ამდენი მანქანა არ ივლიდა. ამასთან რა ქართველი იქნები თუ სხვას რამით ჩამოუვარდები და ყველას არ დაუმტკიცებ, რომ შენ მაგარი ხარ , ისინი კი worthless peace of shit, შენ უკან არ დაიხევ, ხვალ შენ ისევ მანქანით მოხვალ და გექნება განწყობა რომელმაც დღევადელ დღემდე ყურით მოგვათრია

                                                                     BRING IT ON, BITCH

და კი მულტფილმებს დღემდე ვუყურებ

დაკვირვებული (Smartass) უკვე შეამჩნევდა გრამატიკულ შეცდომებს რომელიც შემდგომშიც ბევრი იქნება, უფრო დაკვირვებული კი შეამჩნევდა ინგლისურ სიტყვებს, ვისაც არ მოსწონს და ამას ამბობს სწერვული გამომეტყველებით „ინგლისური ვიციიით?!“                                 Well honey, I don’t give a fuck.

მას შემდეგ რაც ინტერნეტის სიჩქარემ 56 კილობიტს გადააჭარბა ტელევიზორს იშვიათად ვუყურებ, მითუმეტეს ბოლო წლებში, მგრუზავს. დღეს კი საქმე არ მქონდა და ლუდით შეიარაღებული ტელევიზორის წინ გავმაგრდი. ისე, დღესდღეობით ამის აღიარებისთვის გარკვეული ვაჟკაცობა არის საჭირო, თუ „ტელევიზორს არ ვუყურებ“ კლუბის წევრი არ ხარ შეიძლება გაგაუპატიურონ ირონიული მზერით.

მოკლედ,  წამძლია აკრძალულმა ხილმა და ჩარვთე 5-10 წუტით,  საათნახევრის შემდეგ კი მივედი დასკვნამდე რომ თანამედროვე ქართული ტელევიზია ორ ანტაგონისტ ბანაკებად არიან გაყოფილი, პირველს უყურებ და თავი უკანასკნელი ნაძირალა გგონია რომ ვერ ამჩნევ რა მაგარ ქვეყანაში ცხოვრობ და რომ ქართული სინამდვილე დისნეილენდზე უფრო სასიამოვნა, მეორეს უყურებ და თავი უკანასკნელი ნაძირალა გგონია, ტარანტინოს სექსუალურ ფანტაზიაში რომ ცხოვრობ და ჯერ კიდევ პარლამენტის აფეთქების გეგმას  არ ადგენ.  მე კი , ისედაც არასრულყოფილ ინდივიდუმს ისევე მსიამოვნებს დამატებითი ტვინისშალომი როგორც ვიზიტი სტაჟორ პროქტოლოგთან.

საერთო ჯამში მიჭირს შეფასებების კორექტულად მიცემა მაგრამ ერთი დაკვირვება მართლაც ხაზგასასმელია, მგონი ქართული საზოგადოება დასირდა და ამის ერთ ერთი მიზეზია  გამოსირებული კონტინგენტის (მგონი ასე იწერება) აღვირახსნილობის ყურება, მე რო მკითხო უფრო სასარგებლო იქნებოდა პორნოს გაშვება, სხვა თუ არაფერი იქნებ რამე მაინც ისწავლოს ზოგზოგიერთებმა.

საქმე იმაშია, რომ ტელევიზია უკვე აღარ გავს ინფორმაციის მიღების წყააროს ან გასართობ საშუალებას რომელიც ასე გვიყვარდა 90იანებში, არა Sir, უფრო  წააგავს LSDსგან გაბერილი, ცირკისა და ბორდელების Ex მუშაკების შეთქმულებას ზასოგადოების წინააღმდეგ.

რამოდენიმე დაკვირვება

პირველი, მიუხედავად იმისა, რომ მომხრე ვარ სექსუალური თავისუფლებისა და ყველანაირი უაზრო ტაბუს აღმოფხვრის, ბოზობის ლეგალიზაციას მხარს არასდროს ვუჭერდი, არც სულიერის არც ხორციელის. მართლა არ ვარ წინააღმდეგი, რომ ქალმა ისევე როგორც მამაკაცმა აირჩიოს სექსუალური პარტნიორი ან პარტნიორები (Yeah Baby), ეს არავის საქმე არა და სულ სხვა რამეა. მაგრამ  ცვლიდე საკუთარ გენეტალიებსა და ძუძუებს წარმატებისთვის, მატერიალური თუ არამატერიალური ან სხვა რაიმე პრივილეგიის მისაღებად მუდამ ითვლება და ითვლებოდა (გაღმერთებულ ამერიკულ კულტურაშიც კი) ბოზობად და ბოზობა კი ტეხავს (დიახ ჟეშტისა და პონტის გამოც ტაკოს ქიცინიც ბოზობა არის sorry ladies (and some dudes) )

ანუ იმის თქმა მინდა, რომ ერთობლიობაში თუ ახალი ავტობანის სიგრძის პენისი გაქვს გაშლუპული, ოჯახის ფასეულობებსა და ქალის პატივისცემაზე ნუ მიკითხავ დიდაქტიკურ-აღმზრდელობით ლექციებს (და არა! სევდიანი ფონზე მუსიკა დამაჯერებლობას არ მატებს) ყველამ ვიცით რა და როგორ მოხდა მანდ,ნუ გიტყდებატ ის რაც გეხერხებათ, უფრო გულწრფელი დასაინტერესო იქებოდა ინტერვიუები სახელით „I sucked more dics then u had breakfasts“ ან “I fuck 4 fame and proud” , არ თქვათ რომ ამას უფრო არ უყურებდით ვიდრე გულისამაჩუყებელ ცხოვრებისეულ ისტორიებს რომლებსაც უნიჭო სცენარისტები ადგენენ.

აქვე უნდა დავამატო პოპულარული ფრაზა „რათქმაუნდა ეს ყველას არ ეხება“, მაგრამ მე ამას მართლა ვგულისხმობ და არა ისე როგორც სხვები,  აი ხო იცით როგორც ხდება ხოლმე„თქვენ ყველა cocksucker-ები ხართ !ყველა გამონაკლისის გარეშე! მაგრამ ინდივიდუალურად არცერთს არ გეხებით“

აქვე აღსაღნიშნავია, რომ ძალიან მესიამოვნა ერექეციათა მრავალფეროვნება რომელიც ბრაზიულიურ-ესპანური სერიალებისგან მივიღე, იფ რა ქალები იფ იფ .

შემდეგ რაც თვალში მომხვდა იყო ეს ჩინეთში დამზადებული ფერები, რია უბედრუებაა? კიდევ კარგი საქართველოში ბევრი ეპილეფსიით დაავადებული ხალხი არ ცხოვრობს, თორე შამალანის ფილმში გეგონებოდა თავი. ტელევიზორს ფერებიც კი დაუწიე მესამე ხარისხის დამწვრობა, რომ არ მიმეღო, ან რა დეკორაციებია ან პრიორიტეტებია ტელევიზიაში,საათი არააქვთ რომ დაიხედონ? 1978 წელი უკვე დიდი ხანია აღარ არის.

ბოლოს კი Friends და Ugly Betty-ის ქართულ ვარიანტებზე… თუმცა არა, მაგას ცალკე პოსტი დასჭირდება, უპატივცემულობა იქნება ასე გაკვრით მოხსენიება.

დასკვნისთვის კი, ამდენი პლასტმასის ღიმილებისა და  ბედნიერი სახის გამომეტყველებისგან (რომელსაც პორნოვარსკლავები უკეთ იმიტირებენ) ძალიან გასაკვირია იმ „დახვეწილ“ საზოგადოებაში სადაც შენზე მსჯელობენ მხოლოდ (დიახ მხოლოდ) იმით თუ რა გაცვია, რა მანქანას ატარებ, რას უსმენ, ასეთი ყლინჯობები ტელევიზიაში როგორ გადის?

გიკვირს, ნუთუ მხოლოდ შენ ამჩნევ ამ ყველაფერს? რათქმაუნდა სხვისი იდიოტიზმის ფონზე საკუთარი ინტელექტის შეგრძნება სასიამოვნოა, გრძნობ როგორ ერეგირდება შენი ეგო, ერთი თავით ზემოთ რომ დგახარ უმრავლესობაზე, მაგრამ მაინც…ტეხავს რა… ან იქნებ არც… რომ არ მოწონდეს უმრავლესობას, ალბათ დიდი ხნის წინ დაწვავსნენ ტელევიზიის შენობებს წამყვანებიანად (ისე ამის ნახვაში ფულს გადავიხდიდი, აღიარეთ თქვენც)

უკვე ვგრძნობდი როგორ კვდებოდა ტვინის უჯრედები, იზრდებოდა გულისრევის შეგრძნება , პირიდან კი ქაფი იწყებდა წვეთვას და ამ დროს ჩემმა მეგობარმა იხსნა მდგომარეობა, თბილისის ერთ-ერთ კაფეში შეხვედრა შემომთავაზა. სუპერმენზე უფრო სწრაფად გამოიცვალე ტანასცმელი, ამოვხტი სპორტულებიდან ჩავხტი ჯინსეფში, პერანგი და ა.შ  გავემართე ერთ ერთი კაფესკენ, სახელს არ დავასახეელებ (პარიზი), საიდანაც თეატრალურად გაგვაძევეს როგორც ებრაელები პოლონეთიდან, არა იმიმიტო რომ ცუდად გვეცვა, ფული გვაკლდა ან ბარის სტოიკაზე ბელგიური ორგია გავმართეთ არა… მაგრამ ეს უკვე სულ სხვა ისტორიაა.